Tuesday, February 22, 2011

ေမာ္ကၽြန္းသုိ႔

            သေဘၤာဆိပ္ကို ေျခခ်မိလ်င္ပင္ ရန္ကုန္သည္ ရန္ကုန္ မဟုတ္ေတာ့သလို ခ်က္ခ်င္းပင္ ေျပာင္းလဲ သြားသည္။ ျမိဳ႔တြင္း လမ္းမမ်ားမွလို ကားေကာင္း ကားသန္႔မရွိ၊ စကပ္တိုတို မရွိ၊ ေၾကာ္ျငာ ဆိုင္းဘုတ္မ်ား မရွိ၊ အဆင့္ျမင့္ ေကာ္ဖီဆိုင္ မရွိ။ ဆိပ္ခံ တံတားေပၚတြင္ ေျမပဲျပဳတ္သည္၊ ေျပာင္းဖူးသည္၊  ကုလား ဘယာ ေၾကာ္သည္၊ ကုန္တင္ ကုန္ခ် အလုပ္သမားမ်ား၊ ေစ်းေတာင္းမ်ား ခါးထစ္ခြင္ကာ သယ္ရင္း အိမ္ျပန္ေတာ့မည့့္ သူမ်ား၊ ေဆးလိပ္ ကြမ္းယာ ... ေဆးလိပ္ ကြမ္းယာသံသည္ သေဘၤာ စက္သံၾကားမွ တခ်က္ တခ်က္ ေပၚေပၚ လာတတ္ေသးသည္။ သေဘၤာ စားေသာက္ခန္းမွ ျမစ္ျပင္ဘက္သို႔ ေမွ်ာ္ၾကည့္ လိုက္လ်င္ ဇင္ေယာ္ ငွက္ေလးမ်ားက ျမစ္ေရျပင္တြင္ လိႈင္းစီးသူ စီး၊ ၀ဲကာ ပ်ံသူပ်ံႏွင့္ ရွိေနၾကသည္။ သမၺာန္ေလးမ်ား ခတ္ကာ ျမစ္ကို ျဖတ္လာလ်င္ သူတို႔က အုပ္စုလိုက္ ေဘးပတ္လည္မွ ၀ဲကာ ပံ်ကာ လိုက္လာသည္ကို ျမင္ရသည္။ သေဘၤာ တစ္စင္း၏ ကိုယ္သင္းနံ႔သည္ မည္သည့္ေနရာပင္ ေရာက္ေရာက္ အတူတူပင္ ျဖစ္သည္။

             ဆိပ္ခံက သေဘၤာ ခြာေတာ့ ေနလံုးသည္ အေနာက္စြန္းကို ဆင္းေလျပီ။ ျမစ္ေရ ေနာက္ေနာက္ကို ခြဲကာ အျမဳပ္ထေစလ်က္ ေနာက္ဖ်ားတြင္ ဂယက္တန္း ခ်န္ကာ ခြာခဲ့ေတာ့ ရန္ကုန္သည္ ညထဲ ဟန္ေရးျပရင္း အလွဆင္ေနျပီ။ တူးေျမာင္း နံေဘးတြင္ လတာျပင္မ်ား..။  လတာျပင္ေပၚတြင္ ဖ်ားနာေနေသာ သေဘၤာ တစင္းတေလ တင္ေနသည္ကို ျမင္ရလ်င္ အထီးက်န္ ဆန္လာသည္။ သေဘၤာ တစ္စင္းအတြက္ အလံုျခံဳ အေႏြးအေထြးဆံုး ေနရာမွာ ဆိပ္ကမ္းသာ ျဖစ္သည္ ဆိုေသာ္လည္း ထိုကဲ့သို႔ ေသာင္ေပၚ ပိုးလိုးပက္လက္ လန္မေနခ်င္ပါ။

              သေဘၤာ ေခါင္မိုးေပၚ တက္ကာ ေခါင္းတိုင္ ေဘးနား ထိုင္ရင္း အေနာက္ဆီ ေမွ်ာ္ေတာ့ ေကာင္းကင္ သည္ အေရာင္စံုေနျပီ။ လိေမၼာ္မွ အနီေသြးထိ ဆင္းသြားကာ ထိုမွတဖန္ မရမ္းျပာ အျပာ စသည္ျဖင့္ ေရာင္စံု ေရာယွက္လ်က္။ ဇင္ေယာ္တို႔သည္ အသုတ္လိုက္ အသုတ္လိုက္ ေခါင္းေပၚမွ ျဖတ္ပ်ံ သြားၾကသည္။ တံငါ ေလွေလးမ်ားက ဟိုနား တစ္စင္း၊ ဒီနား တစ္စင္း။ တံငါေလွေလး တစ္စင္းတြင္ ေယာက္်ားျဖစ္သူက ပိုက္ခ်ရန္ ျပင္ေနစဥ္ မိန္းမ ျဖစ္သူက ေလွခြက္ထဲမွ ေရမ်ားကို ပက္ထုတ္ ေနသည္ကို ျမင္ရသည္။ ေလွေလးေပၚ တြင္ကား မီးအိမ္ေလး တစ္လံုးသာ ထြန္းထားသည္။ ညေနရီရီ ေမွာင္စပ်ိဳးမွ အလုပ္ခြင္ စရသည္လား။ ကမ္းပါးေပၚမွ ေစတီေတာ္ကား ထီးေတာ္တြင္ ရွိသည့္ တစ္ပြင့္တည္းေသာ မီးသီးေလးကို ထြန္းလင္းလ်က္။ ဘုရားရွင္သည္ ထိုအသက္ေမြးမႈကို ျပဳေနေသာ တံငါ လင္မယားအား ေထာက္ထား ညွာတာပါလိမ့္မည္။ ျမစ္ကို ခြကာ တည္ေဆာက္ ထားေသာ တံတားသည္ အေမွာင္ထဲတြင္ တိတ္တဆိတ္သာ လဲေလ်ာင္း ေနသည္။ တံတားကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ေကာင္းကင္တြင္ ျဖတ္သြားေသာ ေလယာဥ္ တစ္စင္းမွ မီးတလက္လက္ကို ေတြ႔ရသည္။ ထြက္ခြာသည္လား ၊ ဆိုက္ေရာက္သည္လား။

                 တူးေျမာင္းထဲတြင္ စုန္ေန ဆန္ေနေသာ သေဘၤာမ်ားမွာ အုပ္စုလိုက္ သြားလာ ေနၾကသည္ႏွင့္ တူသည္။ စက္ေလွ တခ်ိဳ႔မွ မီးထြန္းထားပံုမွာ အိပ္မက္ဆန္ေနသည္။ စက္ေလွ ကိုယ္ထည္ အေမွာင္ရိပ္တြင္ ထြန္းထားေသာ မီးေရာင္စံုမွ အလင္းစက္မ်ားက နီသည့္ေနရာ နီ၊ ၀ါသည့္ေနရာ ၀ါ၊ အျပာသန္းသည့္ ေနရာ သန္းႏွင့္ ...  အေမွာင္ထုထဲ စက္သံေပးကာ သူလည္း တေရြ႕ေရြ႕၊  ကိုယ္ကလည္း တေရြ႕ေရြ႕။  ၾကားခံ ဆိပ္ကမ္းေလးမ်ားကို ဆိုက္ေရာက္သည့္ အခါ ငံုးဥျပဳတ္၊ ၾကက္ဥျပဳတ္ ဆိုသည့္ အသံ၊ အိမ္ျပန္ လက္ေဆာင္ ငါးမုန္႔ေျခာက္ ဆိုသည့္ အသံေလးမ်ား ျပန္ၾကားရျပန္သည္။ စားစရာ မုန္႔ထုပ္ေလးမ်ား သီထားသည့္ သံၾကိဳးကြင္းကို လက္တစ္ဖက္က ကိုင္ကာ သေဘၤာေပၚ တြယ္တက္ပံုကို ၾကည့္ရင္း ရင္ေမာ ရျပန္သည္။

              သေဘၤာ ထဲတြင္ကား အိပ္သူ အိပ္၊ ေခြၾကည့္ေနသူ ၾကည့္၊ ဖဲရိုက္ေနသည့္သူက ရိုက္ႏွင့္။ ကေလးမ်ားကား မအိပ္ႏိုင္ေသး ျမစ္ေလေအးေအးကို အံတုရန္ ေထြးထားေပးသည့္ ေစာင္ထဲမွ ထထခုန္ ေနသည္ကို ၾကည့္ကာ ရီေနေသာ မိဘမ်ား... ထိုျမင္ကြင္းကို ျမင္လ်င္ ကေလးဘ၀ ခရီးသြားခဲ့သည္ကို ျပန္ျပန္ အမွတ္ရလာသည္။ စားေသာက္ခံုတြင္ ဘီယာ ေသာက္သူ၊ ေကာ္ဖီ ေသာက္သူမ်ားလည္း ရွိေသးသည္။ စားေသာက္ဆိုင္မွ ကေလးမေလးမ်ားအတြက္ ဒီသေဘၤာ ခရီးစဥ္ကို အစုန္အဆန္ ၿငီးေငြ႕ေနေအာင္ စီးၾက ရရွာေပလိမ့္မည္။

                   ၾကားခံ ဆိပ္ကမ္း သံုးခု ကပ္ျပီးသည့္ အခါ လမ္းဆံုး ဆိပ္ကမ္းသို႔ ဆိုက္ေရာက္ခဲ့ၿပီ။ ျမိဳ႔ေလးသည္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းႏွင့္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္သာ ၾကိဳဆိုေနေလသည္။ ဆိပ္ခံတံတားေလးမွ ကမ္းေပၚသို႔ ေရာက္လ်င္ ဆုိက္ကား ငွားမလား၊ ဆိုင္ကယ္ကယ္ရီ ရွိတယ္ အကို ဆိုသည့္ အသံမ်ား တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ၾကားရသည္။ ခရီးသည္မ်ားကို အလုအယက္ ဆြဲေခၚသည့္ဟန္ မေပၚပါ။ ပဲ့ေထာင္ လိုက္မလား ပဲ့ေထာင္ လိုက္မလားဟု ေခၚသံ ၾကားေသာအခါ ဤျမိဳ႔မွ ထပ္ဆင့္ကာ ရြာမ်ားဆီသို႔ ဆက္လက္ ခရီးသြားမည့္သူမ်ား ရွိပါေသးလားဟု သိလိုက္ရသည္။

                   တည္းခိုမည့္ အိမ္သားမ်ားကို အာရုဏ္ မလင္းမွီ ႏိုးရမည္ အားနာသျဖင့္ ကမ္းနားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေမွာင္ေမွာင္ေလး ထဲသို႔ ၀င္လာခဲ့သည္။ မီးေခ်ာင္းေလး တစ္ေခ်ာင္းသာ ထြန္းထားေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးတြင္ လူမ်ားက တီးတိုးစကား ဆိုလ်က္.. ဆိုင္ေရွ႕ ျမစ္ျပင္တြင္ကား တစ္ညလံုး စက္သံ တညံညံျဖင့္ ခုတ္ေမာင္းလာၾကေသာ သေဘၤာမ်ားက လိႈင္းမ်ား၏ အေပြ႔အဖက္ အေခ်ာ့အျမဴတြင္ ယိမ္းထိုးရင္း ငိုက္ျမည္း ေနၾကေလသည္။ ျမိဳ႔ေလးကား အလင္းစက္တို႔ လာမပုတ္ႏိုးမီ စပ္ၾကား လူးရင္း လြန္႔ရင္း အိပ္ေမာၾကေနဆဲ ... ... ... ... ...။ ။

1 comment:

  1. Hi!Great and interesting blog you have:) Come and visit my site too. http://ads.com.mm/?cid=4fd60e65e4b0fa6db841e338&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_martaste&utm_source=ads_lb_blog&utm_medium=lb_blog

    ReplyDelete